Lonesome trains ramble through the backyard

Afgelopen donderdag, dd. 18 april 2002, was het dan eindelijk zover. Bijna op de dag af twee jaar nadat ik ze gemist had in Tivoli (ik had al een kaartje voor London Calling), was het tijd voor de herkansing. Niet dat ik destijds ook maar een moment had getwijfeld mijn kaartje voor LC nog te verkopen – want Godspeed You Black Emperor! ontdekte ik pas echt toen Providence mij een aantal weken later ter ore kwam via een compilatietape – maar desalniettemin voelde 18-4 als een nieuwe kans die mij aangereikt werd. En omdat ik het concert in Eindhoven', 6 dagen eerder, ook al moest missen – Motorpsycho in Tivoli was gelukkig een meer dan aanvaardbaar alternatief – nam de spanning de dagen voorafgaand aan afgelopen donderdag alleen maar toe. Ik kon er dan ook makkelijk vrede mee hebben dat we de trein misten vanuit Leiden, aangezien het me toch heel erg om GSYBE! ging, en mijn mening over voorprogramma DoMakeSayThink niet onverdeeld positief is.


We kwamen dan ook een half uur later dan gepland aan bij Paradiso, en schrokken daar van de enorme rij die daar stond. Nu was ik al een tijdje niet meer in Paradiso geweest, maar iemand wees me erop dat het zelfs bij The Strokes niet zo erg was. Het was in ieder geval wel een vreemde gewaarwording te moeten realiseren dat het feit dat GSYBE! tegenwoordig ook in Oor – f#a#00 (infinity) en Slow Riot For New Zero Kanada werden niet eens besproken - staat, ze geen windeieren heeft gelegd. Het concert bleek dan ook al ruimschoots vantevoren te zijn uitverkocht. Ik was een beetje bang dat het meerendeel van de mensen met name op de hipheid van de naam was afgekomen en zich had voorgenomen een avondje cultureel verantwoord te doen, enkel vanwege het feit later tegen anderen te kunnen zeggen dat zij bij dat legendarische concert waren geweest. Niets bleek minder waar.


Godspeed You Black Emperor! komt zo’n anderhalf uur later het podium op onder aanvoering van Efrim, die met zijn messias-look eigenlijk het enige opvallende lid is, en maakt vreselijk veel indruk. Al bij de eerste climax valt er iemand flauw, en ik vraag me sterk af of het echt alleen de warmte was die zich van de arme jongen meester had gemaakt. De songtitels ken ik niet, dus daar zal ik weinig naar refereren, maar als het 9-tal – 1 celliste, 1 violiste, 1 percussionist, 1 drummer, 3 gitaristen en 2 basgitaristen, als ik het goed onthouden heb - op het podium drie kwartier en twee composities later dan eindelijk even stil valt, klinkt er een oorverdovend gejuich en applaus. Opvallend is de stilheid van het Amsterdamse publiek. Mijn angst bleek ongegrond; een publiek dat zo toegewijd is, kom je in de hoofdstad nauwelijks tegen. Tijdens de rustige stukken kun je op de eerste rijen de kassa van de bar horen rinkelen en het plastic van lege bierglazen tegen de vloer horen ketsen.

De opstelling van de band was wel tamelijk opmerkend, met gitarist Efrim en een tweede gitaristen zittend aan de rand van het podium, met hun rug naar de linkerkant van de zaal toe. Daarom heen zat de rest van de band redelijk verspreid, waarbij vooral opviel dat de celliste – die overigens bijzonder stoer overkwam - soms een beetje geïsoleerd zat van de rest. Achter de band waren vanaf het plafond twee enorme witte lakens (denk aan formaat (25 meter bij 10 meter) opgehangen, waarop beelden werden geprojecteerd. Er kwamen een aantal shots langs van treinen, al dan niet in de zwart-grijze tint de we kennen van het artwork uit de tijd van f#a#oo. Ook waren er een aantal stadsbeelden (drukke straten, winkelcentra) waarin vooral opviel hoe elke voorbijganger met zichzelf bezig was, en een ander geen blik waardig gunde. Weinig vrolijkmakend, maar dat paste wel bij de meeslependheid van de muziek. Mooi was ook hoe sommige details, op het studiowerk vaak nauwelijks hoorbaar, nu veel beter toch hun recht kwamen. De wonderschone collectieve zang in East Hastings, was mij op plaat nauwelijks opgevallen, maar het klonk nu echt verschrikkelijk prachtig. Ook Providence, dat nog altijd door mijn hoofd spookt, ging gepaard met een enorme schoonheid.

Na zo’n anderhalf uur gaan er wat mensen die voor me staan weg – het was inmiddels al laat, wellicht moesten ze een laatste bus of trein halen – en is er wat meer bewegingsruimte. Ik zie nu ook dat een aantal mensen enorm uit hun dak gaan. Een meisje naast me is enthousiast aan het dansen – voor zover mogelijk bij deze muziek – en omdat ze bij een nog niet uitgebracht nummer precies weet (of aanvoelt) wanneer een tempowisseling volgt, verdenk ik haar van ernstige toegewijdheid tot de religie van Godspeed You Black Emperor! heet. Ik ga daarin mee, alhoewel ik er achteraf wel spijt van heb dat ik haar niet heb aangesproken om te vragen of ze wist hoe deze compositie heette. Ik hoop dat het Tazer Floyd was, een compositie die ze nu al twee jaar live spelen, en hoogstwaarschijnlijk op de volgende release komt te staan.

Uiteindelijk speelt het 9-koppige orkest zo’n tweeenhalf uur, en kunnen we ons opmaken voor de terugreis. Na een gemoedelijke voettocht door het centrum van Amsterdam (wie legt me uit waarom de banketbakker wel om 1 uur open is, en de avondwinkel niet?) komen we aan op het Centraal Station, alwaar we de nodige vrienden en bekenden tegen komen. Iedereen die ik spreek is lovend – een kennis op leeftijd spreekt zelfs over “orgastische muziek” en “een van de beste concerten die hij ooit gezien heeft” – en lijkt een spirituele ervaring rijker. Nu maar hopen dat Mercury Rev morgen niet al te veel tegenvalt.